Lone Rover

ผมเป็นคนที่ชอบออกกำลังกายด้วยการปั่นจักรยาน โดยตอนแรกๆ ก็เป็นการปั่นจักรยานโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสุขภาพ ลดน้ำหนักกายเท่านั้น พอปันไปเรื่อยๆ ก็เริ่มซึมซับภาพต่างๆ ของ 2 ข้างทาง ที่เป็นอีกมุมหนึ่งของชีวิตที่ตัวผมเองไม่เคยเห็น แม้ว่าเส้นทางดังกล่าวจะอยู่ใกล้ๆ บ้านผมเอง ซึ่งผมเองรู้จักมาเป็นสิบๆ ปี แต่ไม่เคยใส่ใจและไม่เคยที่จะสังเกตุ ที่สำคัญที่สุดสำหรับผมในการออกกำลังกายด้วยการปั่นจักรยานก็คือ ผมไม่ชอบปั่นในเส้นทางเดิมๆ ซ้ำๆ กันนานๆ เพราะมันน่าเบื่อ เช่นการปั่นรอบสนามบิน หากให้ปั่นกันจริงๆ ก็อาจจะปั่นได้ในครั้ง หรือ สองครั้งแรก เท่านั้นเพราะเมื่อไรที่เส้นทางเริ่มคุ้นตา ผมก็เริ่มที่จะไม่อยากจะปั่นต่อแล้ว และนี่คงเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผมสนใจการปั่นจักรยานในแบบทั่วรริ่ง เพราะผมไม่ได้ปั่นแข่งกับใคร แต่เป็นการปั่นเพื่อสุขภาพ และความสุขของตัวเอง หาแนวของตัวเอง เมื่อผมเริ่มสนใจผมก็เริ่มศึกษาหาข้อมูลให้เยอะขึ้น ก็พบว่าข้อมมูลเกี่ยวกับ touring bike นั้นยอะมาก และ มีผู้นิยามเอาใว้หลากหลายประเภท เช่น Light Touring, Full Load Touring, Credit Card Touring, Bike Packing และ อีกมากมาย แล้วแต่จ

แมวภูเขา 🚵‍♀️ จากทีสูงมองลงไปเบื้องล่างมันคือความสุขที่ได้มา ณ.ที่ ความสูง 476ม. เหนือระดับน้ำทะเล บางทีการที่ได้มายืนในจุดที่แตกต่างจากคนอื่นๆ ก็ทำให้เรามีความสุขได้เช่นกัน แล้วทำไมเราต้องเหมือนกับคนอื่นล่ะ?  บนเส้นทางที่เป็นภูเขา ทางดิน หินลอย ตามปกติแล้วผมจะใช้รถเสือภูเขาล้อขนาด 26" ในการเดินทาง แต่ครั้งนี้ผมเปลี่ยนมาใช้รถพับ Boardwalk บางคนอาจจะว่าผมบ้า ผมเคยเขียนไปในกลุ่มทัวร์ริ่งหนึ่งว่า...อยากไปใหนมีรถอะไรก็เอาไปเถอะ มีรถแม่บ้านก็ไปได้เพียงแต่คุณต้องมั้นใจว่าคุณช่วยเหลือตัวเองได้ ก็มีพวก ติ่งทัวร์ริ่ง ออกมาแย้งว่า ไม่ได้นะ ❌ ต้องเป็นรถทัวร์ริ่งที่เขาสร้างมาโดยเฉพาะเท่านั้น บ้างก็ว่าต้องเป็นรถพับ KHS เท่านั้น อันที่จริงผมอยากบอกว่า "คนที่ประสพความสำเร็จ🏁 ส่วนใหญ่มักมาจากสภาพที่ไม่พร้อม พวกที่รอให้ทุกอย่างพร้อมมักไม่ค่อยได้ไปใหน"

จากตอนที่แล้ว   เมื่อคืนนี้ได้นอนในห้องที่สะอาด และเหนื่อยมาทั้งวัน ทำให้ผมหลับได้สนิทมาก และเช้านั้ผมตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นกว่าทุกวัน เพราะวันนี้เป็นวันที่ 5 (22 November 2015) ของการเดินทาง ซึ่งวันนี้ผมต้องกลับบ้านแล้วครับ และเหมือนเช่นทุกวันคือ เช้าวันนี้ผมต้องมาเดินเที่ยวในตัวเมืองและ ชมตลาดปากแบงก่อนที่จะกลับ ผมมาเดินตลาดตั้งแต่ หกโมงเช้า เพื่อให้แน่ใจว่าตลาดจะไม่วายก่อน ก็เฉกเช่นเดียวกับตลาดใน สปป.ลาวทั่วไป สินค้าก็มีเหมือนๆ กัน แต่ตลาดที่นี่แลดูพิเศษกว่าที่อื่นๆหน่อยคือ ตัวตลาดจะอยู่ติดภูเขา ซึ่งมองดูแล้วก็สวยสบายตาดีครับ ผมไม่รู้ว่าที่นี่เป็นหมู่บ้าน หรือ อำเภอปากแบง แต่ที่รู้ก็คือที่นี่อยู่ในออ้มกอดของขุนเขา และสายหมอก

จากตอนที่แล้ว วันนี้ก็จะเป็นวันที่ 4 (22 November 2015) ของการเดินทางแล้วครับ วันนี้ผมตื่นแต่เช้าเพื่อมาเดินออกกำลังกายเล็กๆน้อย ประมาณ 45 นาทีรอบๆ โรงแรม และเพื่อที่จะให้มีเวลาเหลือพอที่จะเก็บข้าวของเพื่อเดินทางกลับ และก็เหมือนกับทุกๆครั้ง และ ทุกๆที่ๆ ผมเดินทางไป ผมมักจะแวะตลาดสดของเมืองนั้นๆ ในยามเช้าเพราะที่นี่เราจะได้เห็นวิถีชีวิตของผู้คนได้ชัดเจน ซึ่งบ่อยครั้งทำให้ผมคิดถึงความหลัง และช่วงเวลาดีๆ ที่ผมได้อยู่กับแม่ เพราะผมเองเป็นคนที่โตมากจากตลาดสดเชียงรายมาก่อน และสภาพของตลาดสดใน สปป.ลาว หลายที่ ก็มีสภาพที่ไม่แตกต่างจากตลาดเทศบาลเชียงรายในอดีตมากนัก และที่สำคัญที่สุดคือ ผมถือว่าทั้งเป็นการสำรวจตลาดด้วยเนื่องจากครอบครัวของผมเองก็เป็นผูผลิตสินค้าบริโภคเช่นกัน ผมเดินทางออกจากโรงแรมแบบสบายๆ ในเวลาเจ็ดโมงนิดหน่อย ขี่รถชมเมืองแบบเนิบๆ มาถึงตลาดก็ประมาณ 07:25 แล้วครับ ผิดคาดครับ...ผมคิดว่าตลาดน่าจะยังคึกคัก แต่กลับกลายเป็นช่วงที่ตลาดเริ่มจะวายแล้ว เพราะชีวิตที่นี่จะเริ่มตั้งแต่ตี 4 และจะคึกคักกันในราว05.00-06.30 แล้วคนก็จะค่อยๆลดน้อยลงไป แต่กระนั้นก็ยังมีสินวางขายให้เห็นอยู่ครับ

จากตอนที่แล้ว  วันที่ 3 ของการเดินทาง (21 November 2015) หลังจากที่ผมรับประทานอาหารในตลาดเสร็จก็ได้ฤกษ์อำลาเมืองขวาเสียที อันที่จริงเมืองขวามนี้เป็นเมืองที่นักบิดชาวไทยนิยมมาพักก่อนเดินทางต่อไปยังชายแดนเดียนเบียนฟู บางคนก็เอารถมอเตอร์ไซค์ฝากใว้กับทางโรงแรมที่นี่เลย แล้วตัวเองก็เดินทางต่อไปด้วยรถบัสข้ามไปเวียดนามด้วยเหตุที่ทางเวียดนามไม่อนุญาตให้รถจากไทยข้ามไป ผมออกเดินทางจากมืองขวาในราว 09.00น. เป็นการเดินทางย้อนกลับไปจนถึงแยกปากน้ำน้อย ที่เราได้ขี่รถผ่านมาเมื่อวานนี้ และเราก็จะเดินทางต่อไปบนเส้นทางที่ขึ้นเขาราวๆ 200 กม. ซึ่งผมใช้เส้นทาง เมืองขวา - แยกปากน้ำน้อย - บุนเหนือ - บ้านเดื่อ - บุนใต้ - พงสาลี ซึ่งผมใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 7 ชั่วโมง มาแบบเรื่อยๆ มาเรียง เพราะต้องการซึมซับความสวยงามระหว่างทางมากกว่าการเร่งให้ถึงจุดหมาย สะพานแขวนแสนสวย ระหว่างทางเมืองขวา สู่ ปากน้ำน้อย

จากตอนที่แล้ว : วันนี้คือวันที่ 20/11/2015 หรือวันที่สองของการเดินทางในลาว วันนี้ผมตื่นเช้าเป็นพิเศษเนื่องจากมีโปรแกรม ไปเดินดูสินค้าในตลาด และขึ้นไปสักการะองค์พระธาตุหลวงน้ำทา ก่อนเดินทางออกจากเมือง ซึ่งผมก็ได้ทำตามโปรแกรมที่วางใว้ แล้วออกจากเมืองหลวงน้ำทาในราวๆ สิบโมง เพื่อเดินทางต่อไปยังเมืองอุดมไชย ซึ่งก็ต้องรีบนิดนึงเพราะผมไม่ต้องการไปติดขบวนรถบรรทุกสินค้าที่มาจากจีน เนื่องจากเส้นทางจากหลวงน้ำทาไปยัง อุดมไชยนั้นเป็นเส้นทางภูเขาสูงชันพับไปพับมา หากติดขบวนรถบรรทุกแล้วละก้อ แซงยากมากครับ ซึ่งผมก็คาดการณ์ได้ถูกเพราะในวันนั้นผมเจอรถบรรทุกที่มาจากชายแดนจีนน้อยมาก ผมมาถึงเมืองอุดมชัยก็ประมาณบ่ายโมงกว่าแล้ว จึงตัดสินใจต่อไปที่เมืองขวาซึ่งทีแรกผมคิดว่าจะไปให้ถึง เดียนเบียนฟูไปเลย แต่มีคนเขาแนะนำว่าให้นอนเสียที่เมืองขวาจะดีกว่า เพราะหากไปเดียนเบีนฟู แล้วย้อนกลับมาที่เมืองขวาอีก เขาเกรงว่าจะไปมืดกลางทางเสียก่อนซึ่งชาวบ้านแถวนั้นเขาไม่แนะนำ ผมเลยต้องหาที่หลับนอนในเมืองขวานั่นแหละครับ อืมม์...เมืองขวาจริงๆ ก็ไม่เลวนะครับ บรรยากาศดีมากครับ กาแฟยามเช้าถ้วยแรกในห้องของผมครับ เป็นกาแฟไทยท

ทริปนี้เป็นทริปที่เกิดขึ้นตั้งแต่เดือนพฤกษจิกายน 2558 แล้วครับ แต่ตัวผมเองก็ไม่ค่อยจะมีเวลามากนักในการเขียน Blog เนื่องจากภาระกิจหลายๆ อย่าง ช่วงนี้พอจะมีเวลาอยู่บ้างก็เลยคิดว่าค่อยๆ เขียนเรื่องราวที่ผ่านมาดีกว่าก่อนที่ความทรงจำดีๆ จะเลือนหายไปจากสมอง ทริปนี้เป็นทริปการเดินทางส่วนตัวคนเดียว ซึ่งการเดินทางใน สปป.ลาว หากเราไม่ประมาท และเร่งรีบเกินไปก็ไม่มีอะไรน่ากลัวเพราะมันอยู่ที่ การเตรียมตัวสำหรับการเดินทางเพียงลำพัง   ผมมีแรงบัลดาลใจจากการที่อยากไปสัมผัสกับความหนาวของเมืองที่อยู่ทางตอนเหนือสุดของลาวครับ "พงสาลี" เป็นแขวงที่อยู่ทางตอนเหนือสุดของประเทศลาวซึ่งหากดูตามแผนที่ให้ดีแล้ว มันเป็นเหมือนติ่งของแผ่นดินที่ยื่นเข้าไปในประเทศจีน และเวียดนาม เส้นทางที่ผมเดินทาง

ตัวผมเองแล้วเป็นคนที่ชอบไปใหนมาใหนเพียงลำพัง ด้วยเหตุที่ว่าคล่องตัวดี และไม่ต้องให้ใครมาคาดหวังอะไรในตัวผมมากนักโดยเฉพาะเรื่องของเวลา แต่ก็ไม่วายที่จะมีคนมาถามผมว่าไม่กลัวเหรอสำหรับการเดินทางเพียงลำพัง ซึ่งผมมองว่าไม่มีอะไรที่น่ากลัวหาากเรามีการเตียมตัวมาาดี มีสุภาษิตของอังกฤษเขาบอกว่า "Well plan is half done" ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เสียด้วย แผนที่...จุดเริ่มต้นของข้อมูล

อันที่จริงทริปนี้ผมไปมาเมื่อเดือน ตค. 2557 และผมได้เขียนลง Blog ของผมไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่ด้วยความที่ต้องการจัดระเบียบของข้อมูลบน blog ใหม่ก็บังเอิญไปลบข้อมูลอันสำคัญเข้าก็เลยต้องมาเขียนใหม่ด้วยความทรงจำที่เริ่มจะเลือนลาง ทริปนี้เป็นทริปแรกของผมที่เดินทางด้วยรถมอเตอรไซค์ และไปกับเพื่อนใหม่ทั้งทริป ซึ่งการเดินทางของผมเริ่มจากบ้านของผมเองใน อ.เมือง จ.เชียงราย แต่มีเพื่อนในกลุ่มบางส่วนก็ ออกจาก นครพนมบ้าง กทม. บ้าง หรือ แม้กระทั่งอุดรธานี ก็มี เส้นทางนี้ใช้เวลาในการเดินทาง 6 วัน รวนระยะทาง ประมาณ 1400 กว่ากิโลเมตร ซึ่งเส้นทางเริ่มจาก เชียงราย-ห้วยทราย-หลวงน้ำทา-อุดมไชย-หนองเขียว-หลวงพระบาง-วังเวียง-ไชยะบุรี-เมืองเงิน-ห้วยโก๋น-เชียงกลาง-สองแคว-เชียงคำ-เชียงราย เส้นทางที่วิ่ง

ตามปกติผมมักจะติดตามเว็ปที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวเป็นประจำ ไม่ว่าจะเป็นพันทิพ หรือ เทรคกิ้งไทย และเว็ป นสพ. ต่างๆ เพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับการท่องเที่ยว และเมื่อเร็วๆนี้ผมได้พบกับคำศัพท์ใหม่คือ Slow Tourism ซึ่งมันเป็นการท่องเที่ยวอีกแนวหนึ่งที่มีแนวโน้มว่าน่าจะได้รับความนิยมมากขึ้นในอนาคต สาเหตุที่การท่องเที่ยวแบบนี้สะดุดตาของผมขึ้นมาก็เพราะมันเหมาะกับนิสัยของผมมากกว่า การท่องเที่ยวในลักษณะ Commercial Tourism หรือชะโงกทัวร์ ที่เป็นการท่องเที่ยวในลักษณะเร่งรีบ และต้องตื่นแต่เช้าเพื่อวิ่งตามธงของไกด์ทัวร์ เพื่อให้ทันโปรแกรมการท่องเที่ยวที่ทัวร์เขาจัดให้ แต่ในรายละเอียดแล้วแทบจะไม่ได้อะไรเลย

เราเริ่มทริปนี้จากการที่มีเพื่อนในกลุ่มท่านึง (โกเหม่น) เพิ่งจะซื้อรถใหม่คือ Suzuki GD 110 ก็เลยหาวิธีรันอินเครื่องให้รวดเร็วที่สุด และแล้วผมก็เลยให้มีการออกทริประยะสั้นๆ คือ เชียงราย - แม่อาย - ฝาง - เชียงดาว - เวียงแหง - อรุโณทัย - ดอยอ่างขาง - ฝาง - แม่อาย - เชียงราย รวมระยะทาง 507 กม. โดยประมาณ รายละเอียดของทริป อำเภอเวียงแหงมีชื่อเดิมว่า "เมืองแหง" มีความสำคัญในฐานะเมืองหน้าด่านตามเส้นทางเดินทัพและการค้าระหว่างเมืองเชียงใหม่ ราชธานีของอาณาจักรล้านนา กับเมืองนาย (ปัจจุบันอยู่ในรัฐฉาน ประเทศพม่า) ประชากรส่วนใหญ่ของ อำเภอเวียงแหง จะเป็นชาวไทยใหญ่ จีนฮ่อ และ ชาวไทยภูเขา เสียมากกว่า ในตัวอำเภอจริงแล้วดูเหมือนจะไม่ค่อยจะคึกคักเท่าที่ควร แต่จะต้องไปที่ตำบล เปียงหลวง ซึ่งอยู่ติดกับชายแดน ไทย-พม่า จึงจะค่อยดูมีชีวิตชีวาหน่อย เพราะมีที่พัก และ ร้านอาหารมากกว่า แม้ในยามที่ทางการ ไทย-พม่า จะปิดการค้าขายตามแนวชายแดนก็ดี 

ทริปนี้เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ เมื่อช่วงต้นปีเมื่อไม่นานมานี้ พอดีผมต้องไปตรวจดูงานในโรงงานใหม่ของผม แล้วเกิดเปรี้ยวปากขึ้นมาอยากกินกาแฟดีสักแก้วนึง กอรปกับว่าช่วงนั้นมีแต่คนพูดถึงแต่ต้นนางพญาเสือโคร่ง ผมเลยคว้าเจ้าตัวเล็กคู่ชีพของผมไปจิบกาแฟเพลินๆ บนดอบช้างดีกว่า เนื่องจากโรงงานใหม่ของผม อยู่ไม่ไกลจากดอยช้างมากนัก (ประมาณ 18 กม.) สะดวกสบายมากครับ อยากไปเมื่อไรก็ไปได้ ด้วย 2 ล้อ ผมไม่ต้องง้อ 4 ล้อให้เปลืองน้ำมัน ไม่เหมือนคนที่ใช้ ชีวิตใน กทม. จะไปใหนทีต้องคิดแล้วคิดอีก ออกบ้านแต่ละครั้งก็เสียเวลาอย่างน้อยๆ ครึ่งวันไปแล้ว เลี้ยวซ้ายหน้าโรงงาน ผ่านหน้า บ้านฝั่งหมิ่น

อันที่จริงทริปนี้เกิดขึ้นเมื่อตอนปลายปีที่ผ่านมา แต่พอดีผมไม่ค่อยจะมีเวลาอัพเดทข้อมูลเท่าไร วันนี้จึงต้องรีบทำก่อนที่ความทรงจำดีๆ จะลืมลืนไป ทริปที่ว่านี้เป็นทริปทำบุญเล็กๆ ระหว่างเพื่อนฝูงรุ่นเดียวกันที่จบจาก อัสสัมชัญ ลำปาง ปกติเราจะนัดกันไปทำบุญตามโรงเรียนที่อยู่ห่างไกลกันทุกปี และปีนีก็เหมือนกับทุกๆ ปี ที่เรานัดหมายกันไปทำบุญที่โรงเรียนแม่คำหล้า  อ.งาว จ.ลำปาง โรงเรียนดังกล่าวเป็นโรงเรียนที่เล็กมากจนตกจากแผนที่ของ Google  โรงเรียนอยู่ในพื้นที่ของจังหวัดลำปาง แต่เราสามารถเข้าได้จากทางเข้าด้านจังหวัดพะเยา ซึ่งทางไปโรงเรียนนี้เป็นทางที่ค่อนข้างทุรกันดาร ผมได้รับแจ้งจากกลุ่มเพื่อนๆ ว่าควรจะใช้รถปิ๊กอัพยกสูงไป แต่จะให้ดีควรเป็น 4WD ผมงี้อึ้งเลย...จะเอาไงดีหว่า เพราะรถกะบะที่บ้านของเราก็ไม่ได้ยกสูง แถมยังติดหลังคาสำหรับส่งของอีกต่างหาก ส่วน 4WD ก็ไม่มีให้ขับ  คิดดังนั้นแล้วก็เอา มอเตอร์ไซค์คู่ชีพนี่แหละวะ Kawasaki KSR 110 ขนาดประเทศลาวที่ว่าโหดๆ ผมยังไปมาแล้ว โรงเรียนแม่คำหล้าจะซักขนาดใหนเชียว  เมื่อคิดได้แล้วก็ไปกันเลย

นี่ไม่ใช่การรีวิวรถ Suzuki Van Van 125 หรือ การรีวิวกล้องถ่ายรูป Sony RX-100 นะครับ แต่นี่คือการจดบันทึกความทรงจำเกี่ยวกับการเดินทางของผมเท่านั้น ผมกำลังจะพูดถึง อำเภอลองซึ่งเป็น อำเภอเล็กๆ อำเภอหนึ่งของจังหวัดแพร่ และอาจจะไม่ได้อยู่ในสายตาของใครมากนัก แต่สำหรับผมเองแล้ว ผมชอบออกท่องเที่ยวไปยังอำเภอเล็กๆ เหล่านี้ที่ผู้คนส่วนใหญ่คิดว่าไม่มีอะไร แต่จริงๆแล้วมันมีอะไร ต่อมีอะไรที่น่าสนใจซ่อนอยู่เยอะมาก ซึ่งอยู่ที่ว่าเราเองมีเวลาค้นหามากพอหรือเปล่าเท่านั้น เบื้องหลังของทริปนี้ สำหรับทริป อ.ลอง และ อ.วังชิ้นนั้น ผมคิดมานานแล้วเนื่องจากผมได้มีโอกาสเข้าไปติดต่อธุรกิจในสองอำเภอนี้ และผมได้มีโอกาสซื้อรถมอเตอร์ไซค์ Suzuki Van Van ใหม่ที่จังหวัดลำปาง  ทั้งๆที่ผมมีบ้านอยู่ที่เชียงราย เหตุผลง่ายๆก็คือ ซื้อที่ ลำปางผมได้ราคาถูกกว่า 4000 บาทครับ  ผมคิดว่าผมเอาเงิน 4000 บาทนี้มาเป็นค่าน้ำมันในการขี่กลับเชียงรายยังถูกกว่า ซื้อรถที่เชียงรายเสียอีก และได้เที่ยวด้วย ครั้งแรกที่ผมไปติดต่อธุรกิจที่ อ.ลอง และ อ.วังชิ้น ผมรู้สึกว่าทั้งสองอำเภอนี้เป็นอำเภอเล็กๆ หลังเขา มีความสงบ และมีเสน่ห

ช่วงหลังๆ นี้ผมขอบการเดินทางท่องเที่ยวด้วยรถจักรยานยนต์ เป็นส่วนใหญ่เพราะให้ความสะดวกในระหว่างการเดินทาง และเมื่อไปถึงจุดหมายปลายทาง และที่สำคัญที่สุดคือการใช้รถจักรยานยนต์เปิดโอกาสให้ผมสามารถสัมผัสกับบรรยากาศ และความสวยงามของสองข้างทางได้ง่ายกว่า ไม่ว่าจะเป็นการจอดเพื่อถ่ายรูป หรือ จอดพัก ผมเขื่อว่าหลายๆท่านก็คงมีความรู้สึกเดียวกัน แต่อาจจะแตกต่างกันบ้างตรงที่ใช้รถใหญ่ หรือรถเล็กเท่านั้น หลายคนอาจจะบอกว่ารถใหญ่ขับสบายกว่า ไปถึงที่หมายได้เร็วกว่าโดยที่ไม่เหนื่อยมาก เรื่องนี้อาจจะจริงในบางสถานะการณ์เท่านั้น แต่ข้อสรุปนี้ใช้ไม่ได้กับทางประเภท Off-Road ที่ต้องการความคล่องตัวของพาหนะ และผมเองก็ไม่ชอบขับรถเร็ว เพราะการที่ความเร็วเพิ่มขึ้นทุกๆ 1 กม./ชม. นั่นหมายถึงความเสี่ยงในอุบัติเหตุ และ ความรุนแรงที่เพิ่มขึ้น อีกทั้งการขับขี่โดยใช้ความเร็วสูงๆ ก็ทำให้เครียดด้วย นั่นไม่ใช่วัตถุประสงค์ของการออกทริปของผมครับ การที่ผมใช้รถมอเตอร์ไซค์ ทำให้ผมมีความยืดหยุ่นในการสสัมผัสกับธรรมชาติมากขึ้น ตรงใหนที่ผมเห็นแล้วสบายตาผมก็จะจอดพักนานหน่อย ไม่รีบเร่งครับ

Little Adventure จะเป็นความบังเอิญ หรืออย่างไรก็ไม่อาจจะทราบได้ คือวันหนึ่งผมไปเจอเรื่องราวของหนุ่มสิงค์โปร์คนหนึ่ง ที่ออกเดินทางจากเกาะสิงค์โปร์ด้วยรถ มอเตอร์ไซค์ขนาดเล็ก KAWASAKI KSR 110CC ซึ่งเป็นรถแบบเดียวกับที่ผมมีอยู่ ซึ่งทำให้ผมได้มั่นใจว่า. เออนะ...รถเราก็น่าจะทำได้ แล้วทำไมต้องให้ขนาดของรถมาเป็นอุปสรรค์ในการสานฝันของเราด้วย เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้วเราจะช้าอยู่ใย ผมตัดสินใจนำรถมอเตอร์ไซค์ของผมกลับบ้านเกิดที่จังหวัดเชียงรายในทันทีเพื่อรอจังหวะ และโอกาสที่เหมาะสมในการเดินทางท่องเที่ยวบนอานมอเตอร์ไซค์ เพราะผมซื้อรถคันนี้มาก็เพราะต้องการเดินทางอย่างอิสระแบบชิวๆ ในแบบของผมเอง หากใครยังคิดว่าการที่จะเดินทางท่องเที่ยวแล้วต้องมีรถคันใหญ่ๆ แล้วผมว่าคุณคิดผิดอย่างแรง เพราะเมื่อถึงวันนั่นคุณอาจจะไม่มีโอกาสที่จะสานฝัน Source : http://www.advrider.com/forums/showthread.php?t=456428